Iets met bomen en een hakblok …

Tijd
Het einde van de vakantieperiode nadert en het drukke leven, met al zijn verplichtingen, dient zich weer aan. Hoe komt het toch dat we zo naar onze vakantie toe leven en daarna weer blij zijn dat het gewone leven weer begint? Zijn we toch zo dol op routine? Ik beweer graag dat ik niet in de sleur willen zitten. Maar is dat wel zo?
Natuurlijk generaliseer ik en overdrijf ik enigszins, maar voor mij persoonlijk zit ik ieder jaar weer in een soort van spagaat na de zomervakantie. Ik ben blij dat ik meer tijd heb voor mijn kind en mijn gezin, maar ben ook o zo blij als mijn kind weer naar school gaat en ik dus weer meer tijd heb voor mezelf.

Mmmmm, zo zou het moeten zijn … maar waarom, WAAROM stond ik dan vanochtend op (na gisteren mijn eerste werkdag te hebben gehad) met het gevoel dat ik helemaal geen tijd meer heb voor mezelf. Dat ik alle tijd die er is, alle rust die ik denk gecreëerd te hebben tijdens mijn vakantie, alweer volledig heb opgevuld en opgebruikt? “Zit het dan in mij?” vraag ik me af. “Ben ik dan zo rusteloos?” Soms, zoals vanochtend, ga ik dan ook twijfelen aan mezelf. “Kan ik het allemaal wel aan? Doe ik het allemaal wel goed? Doe ik eigenlijk wel de dingen die ik leuk vind, waar ik energie van krijg?”

Het zit in de kleine dingen
Onze zoon werd wakker en zag de tranen in mijn ogen en vroeg wat er aan de hand was. Ik vertelde hem dat ik eraan twijfelde of ik wel een goede moeder was, omdat ik toch vaak ongeduldig met hem ben en regelmatig erg boos op hem word. Hij was helemaal verbaasd, ging toen nadenken en zei: “Mama, wil je dat alsjeblieft nooit meer zeggen? Als je geen goede moeder zou zijn, zou je me toch ook niet zoveel knuffels en kusjes geven?” Nou, je begrijpt dat de tranen toen helemaal los kwamen en niet meer te stoppen waren.  De eenvoud van zijn opmerking zette me weer even met beide benen op de grond. Zo iets kleins, maar zo waardevol!

Maar mijn onrust bleef. Dus tijd is om lekker even met de hond het bos in te gaan. Even vaste grond onder mijn voeten en complete rust. Alsof het zo moet zijn, kom ik het eerste half uur helemaal niemand tegen. Het enige geluid dat ik hoor, is het geluid van mijn eigen voetstappen, de roffelende pootjes van een hele blije hond en het ploffende geluid van de eerste eikels die vallen. Ik bedenk me dat ik even niets moet …

Moeten
MOET! Het is het moeten waar ik zo tegenop loop! Ja, dat is het! Het kernwoord van mijn grootste allergie … Zodra ik het gevoel heb dat ik van alles moet, dat ik dingen MOET gaan doen, die ik eigenlijk niet wil. Dat de verwachtingen van anderen, ten aanzien van mij, te hoog worden, of althans als ik dat gevoel heb, dan krijg ik het gevoel dat ik met mijn hoofd op het hakblok MOET, maar zelfs het hakblok door de bomen niet meer kan vinden. Pure paniek maakt zich dan van me meester en ik verlies elk overzicht.

Ik loop rustig verder en bedenk me dat ik toch iedere keer weer in dezelfde valkuil stap. Het heeft te maken met kiezen voor mezelf, met ja zeggen en nee voelen. Het heeft voor mij ook te maken met graag voor iedereen willen zorgen en iedereen tevreden willen stellen. Tsja, een open deur dus, want als je voor iedereen wilt zorgen en iedereen tevreden wilt stellen …. Juist, dan zorg je dus niet goed voor jezelf en kies je uiteindelijk niet voor jezelf. Als coach help ik mensen om keuzes te maken, om ook wel eens nee te zeggen, ook al maak je je daar niet altijd populair mee. Ik help mensen hun grenzen te leren kennen, ze te stellen en hieraan vast te houden. Om zo meer rust te creëren in hun dagelijks leven en zich daardoor gelukkiger te voelen.

Keuzes
Ha, en nu, terwijl ik dit aan het schrijven ben, valt bij mij het muntje. De bladeren aan de bomen gaan opzij, terwijl ik mijn pad aan het lopen ben, en het hakblok komt duidelijk in zicht. Ik realiseer me (opnieuw) dat ik zelf de keuze heb om mijn hoofd wel of niet op het hakblok te leggen. Ik maak de keuze het niet te doen en te blijven vertrouwen dat ik met de door mij gemaakte keuzes op de goede weg ben. Ik realiseer me dat dit juist is wat me een goede coach maakt. Niet op routine, maar puur op gevoel gaan. Zelf ‘fouten’ blijven maken, waardoor je de ander des te beter begrijpt. Ik realiseer me (opnieuw) dat juist mijn eigen kwetsbaarheid en perfectionisme me moeilijk maken in het leven. Niet de mensen om me heen die op me ‘leunen’.

Deze keer was het fijn om mijn pad alleen te lopen. Andere keren voelt het beter dit samen met iemand anders te doen. Herkenbaar? Wat mijn coach dan voor mij doet, doe ik graag voor jou!

Geniet nog even van het einde van de zomer, van het laatste vakantieweekend (als je in Zuid Nederland woont) en van elkaar!

Liefs,

Diana